سطح آب چنان بالا آمد كه همه آباديها،بلنديها، قلّه ها وكوهها را فرا گرفت. فزونى آب، به قدرى بود كه كوچكترين حركت در آن، امواج كوه پيكرى پديد مى آورد وكشتى نوح را در سطح آب به حركت وامى داشت واز اين سمت به آن سمت مى برد. خدا اين حقيقت را چنين ياد آور مى شود:(وَهِىَ تَجْرى بِهِمْ فى مَوْج كَالْجِبالِ) ونيز دستور مى دهد: هنگامى كه بر كشتى قرار گرفتى ويك نوع آرامش بر شما حكومت كرد، سپاس خدا را فراموش مكنيد. سپاس براى آن كه شما را از ظالمان نجات داد. چنانكه مى فرمايد:(فَإذَا اسْتَوَيْتَ أنْتَ وَ مَنْ مَعَكَ عَلَى الفُلْكِ فَقُلِ الْحَمْدُللّهِ الَّذِى نَجَّينَا مِنَ القَوْمِ الظَّالِمِينَ).

آرامش پس از طوفان

اكنون وقت آن رسيده است كه بار ديگر نسل بشر، در زمين فرود آيد وساكنان كشتى، آن را ترك كرده ودر زمين زندگى كنند.بايد محيط زمين به فرمان الهى، آماده زيست باشد وآبها بار ديگر به جاى خود باز گردد. از اين رو، فرمان نافذ الهى صادر شد كه زمين آبهاى خود را فرو بلعد، وآسمان از ريزش باز ايستد، چنانكه مى فرمايد:(وَ قيلَ يا أَرْضُ ابْلَعى مَاءَكِ وَ يا سَماءُ أَقْلِعى وَ غِيضَ الْماءُ وَ قُضِىَ الأمْرُ وَ اسْتَوَتْ عَلَى الْجُودىِّ وَ قيلَ بُعْداً لِلْقَوْمِ الظّالِمينَ). «به زمين گفته شد آب خود را فرو بر وبه آسمان فرمان داده شد كه از ريزش باز ايستد، و آبها فرو كش كردند. قضاى الهى تحقق يافت، كشتى بر روى كوه جودى پهلو گرفت وگفته شد: نابود باد ستمگران!.»

در اين هنگام كه زمين آمادگى نسبى براى زيست پيدا كرد; فرمان خروج از كشتى صادر شد وبه سرنشينان كشتى گفته شد: به سلامتى از كشتى خارج شويد،