١ـ ميهمانان گفتند:اى لوط! ما رسولان پروردگار تو هستيم، آنها به تو دسترسى پيدا نمى كنند. تو با خانواده ات در دل شب از اين شهر بيرون رو وهيچ يك از شما به پشت سرنگاه نكند. مگر همسر تو كه عذابى كه به آنها خواهد رسيد، او نيز گرفتار آن خواهد بود. موعد آنان صبح است، آيا صبح نزديك نيست؟

٢ـ تو با خانواده ات در دل شب از اين شهر بيرون برويد وخود پشت سر آنان حركت كن (كه احدى از آنان در شهر نماند) وهيچ يك از شما به اين سوى وآن سوى ننگرد(درنگ نكند) وبه آن نقطه اى كه مأموريد برويد.

٣ـ وبه لوط اطلاع داديم كه ريشه آنان صبحگاهان قطع مى شود.

تفسير موضوعى آيات

گويا سخنان ومجادله لوط با قوم تبهكار به سمع ميهمانان رسيد; آنان به لوط گفتند:(إِنَّا رُسُلُ رَبِّكَ لَنْ يَصِلُوا إِلَيْكَ). «ما رسولان پروردگار تو هستيم، آنها به تو دسترسى پيدا نمى كنند» وطبعاً به ما هم دسترسى پيدا نمى كنند. چرا گفتند: به تو دسترسى پيدا نمى كنند؟ در حالى كه بايد بگويند به ما دسترسى پيدا نمى كنند; شايد نكته آن اين است كه دسترسى به ميهمانان يك نوع اهانت به لوط بود وآنان به ميزبان اطمينان دادند كه چنين شرّى به تو نخواهد رسيد. اين نويد طبعاً ملازم با اين بود كه به آنها نيز دسترسى پيدا نخواهند كرد.