منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٧٦

٧ـ آنان را صدايى مهيب فرا گرفت. پس همگان را به صورت درختان خشكيده در آورديم. قوم ستمگران از رحمت حق دور باد .

٨ـ پيامبر خدا به قريش بگو: اگر از فرمانهاى خدا سر برتابيد، من شما را به صاعقه اى مانند صاعقه قوم عاد وثمود بيم مى دهم.

تفسير موضوعى آيات

آيات ياد شده كيفيت عذاب آنها را شرح مى دهد، گاهى وقت آن را تعيين مى كند ومى فرمايد:

(وَ أَمَّا عادٌ فَأُهْلِكُوا بِريح صَرْصَر عاتِيَة * سَخَرَّها عََلَيْهِمْ سَبْعَ لَيَال وَ ثَمانِيَةَ أَيَّام حُسُوماً فَتَرى القَومَ فيها صَرْعى كَأنّهُمْ أَعْجَازُ نَخْل خَاوِيَة * فَهَلْ تَرى لَهُمْ مِنْ بَاقِيَة). (حاقه/٦ـ ٨) «امّا قوم عاد با باد شديد و طغيانگر نابود شدند. خدا باد بنيان كن را هفت شب وهشت روز به طور متوالى بر آنان مسلّط كرد.اجساد آنان بر روى زمين،بسان نخلهاى خشكيده وواژگون شده مى بينى. آيا اثرى از آنان مشاهده مى كنى؟.»

در آيه ديگر به جاى تعيين مدّت عذاب، فقط جمله (أيَّام نَحِسَات) را به كار مى برد كه به معناى روزهاى شوم است، چنانكه مى فرمايد:(فَأَرْسَلْنا عَلَيْهِمْ رِيحاً صَرْصَراً فى أيّام نَحِسَات لِنُذِيقَهُمْ عَذابَ الخِزْيِ فِى الْحَياةِ الدُّنْيا وَ لَعَذَابُ الآخِرَةِ أَخْزى وَ هُمْ لا يُنْصَرونَ). (فصلّت/١٦) «بر قوم عاد، باد تندى در روزهاى نحس فرستاديم، تا عذاب ذلت بار زندگى اين دنيا را به آنها بچشانيم وخوارى عذاب سراى ديگر بيش از دنياست وآنجا هيچ كس آنها را يارى نخواهد كرد.»

با توجه به اينكه در آيه نخست از هشت روز نام برده بود، طبعاً مقصود از «ايام» در اين آيه، همان هفت شب وهشت روز خواهد بود. گويا وزيدن باد از آغاز آفتاب شروع شد وبا گذشتن هفت شب، غروب روز هشتم پايان پذيرفته است.

در آيه سوّم جمله (يَوْمَ نَحْس مُسْتَمِر) را به كار مى برد وشومى آن روز را