ويژگى اسماعيل در اين آيات اين است كه حليم وبردبار بود وصبر ومقاومت به هنگام ذبح در راه خدا نشانه بردبارى اوست; چنانكه مى فرمايد: (رَبِّ هَبْ لى مِنَ الصّالِحينَ * فَبَشّرناهُ بِغُلام حَليم):«پروردگارا فرزندان صالح به من روزى بفرما. ما او را به فرزندى بردبار بشارت داديم».(صافات/١٠١ـ١٠٢)

آغاز اين آيه بيانگر دعاى ابراهيم است كه از خدا براى خود فرزند خواست.

امّا ويژگى اسحاق در اين آيات اين است كه نبوت در نسل او امتداد يافت; چنانكه ميفرمايد: (وَ وَهْبنا لَهُ إسْحقَ وَيَعْقُوبَ وَجَعَلْنا فى ذُرِّيَّتِهِ النُّبُوَّةَ والكتابَ وآتَيْناهُ أجْرَهُ فِى الدُّنْيا وَ إِنَّهُ فِى الآخِرَةِ لَمِنَ الصَّالِحِينَ).

هر چند صريح آيه اين است كه نبوّت را در ذريه ابراهيم قرار داديم. ولى از اينكه در آغاز آيه از اسحاق ويعقوب نام برده گواه بر اين است كه اين ذريّه از طريق اسحاق ويعقوب سرچشمه گرفته است. لكن در عين حال مى توان از ذريّه معناى وسيعترى را اراده كرد تا آنجا كه پيامبر گرامى اسلام را نيز شامل شود كه جدّ اعلاى او اسماعيل فرزند ابراهيم است. در اين صورت مفاد آيه اين مى شود كه:ابراهيم سرسلسله جميع پيامبران پس از اوست،چه از نسل اسحاق وچه از نسل اسماعيل.

تولّد اسحاق مسلّماً پس از اسماعيل بوده است، حتّى از سياق آيات سوره صافات استفاده مى شود كه تولّد اسحاق پس از بناى كعبه وصدور فرمان ذبح اسماعيل بوده است، زيرا آنجا كه جريان ذبح اسماعيل را بيان مى كند واز ابراهيم به نيكى ياد مى نمايد ومى گويد: (وَبَشَّرْناه بِإِسْحَاقَ نَبِيّاً مِنَ الصالِحينَ)(صافات/ ١١٢) كه او را به فرزندى به نام اسحاق كه پيامبر و از صالحان است بشارت داديم.