از موضوعات مهّم قرآن كه بخش وسيعى از آيات اين كتاب را در بر مى گيرد، موضوع قصص آن است كه در باره زندگى پيامبران ورسولان وامتهاى آنان سخن مى گويد واحياناً زندگى فرد ويا افراد محدودى را نيز مطرح مى كند وسخن را در همه جا با ارائه يك رشته پند واندرز، به پايان مى رساند.

اگر محورهاى بزرگ قرآن را به سه بخش تقسيم كنيم، دو بخش نخست آن را «عقايد ومعارف» و«قوانين واحكام» وبخش سوم آن را داستانهاى آن تشكيل مى دهد واگر بخش سوم آن را مسائل اخلاقى وارزشهاى والاى انسانى بدانيم، قصص قرآن در هر دو بخش، حضور خواهد داشت، زيرا درگيرى وكشمكش پيامبران با امتهاى خويش، در باره معارف وارزشهاى اخلاقى بوده است. در اين صورت، از قصص به عنوان ابزار هدايت بهره گيرى شده ودر خدمت عقايد واصول اخلاقى قرار گرفته است.

از روزى كه تفسير قرآن مورد توجّه متفكّران اسلامى قرار گرفت، قصص آن به صورت مستقل ويا ضمن تفسير ديگر آيات، نظر آنان را جلب كرده است. مفسرانى كه قرآن را به ترتيب سوره ها تفسير كرده اند، به هنگام برخورد با آيات قصص، به