حضرت يوسف يكى از پيامبران بنى اسرائيل است كه در زمان خود يعقوب، در مصر به مقام نبوت نايل گرديد ونام مبارك او در قرآن ٢٧ بار آمده است كه ٢٥ بار آن در سوره يوسف ويك بار در آيه ٨٤ از سوره انعام ويك بار ديگر در آيه ٣٤ از سوره غافر مى باشد.خصوصيات يوسف از نظر روحيات ومقامات معنوى، از خلال سرگذشت او كه در سوره اى به نام خود اوست، روشن مى گردد وديگر نيازى نيست كه در اين مقدمه از آنها ياد كنيم; فقط دو آيه اى را متذكر مى شويم كه در ديگر سوره هاست وبيانگر خصوصيات او مى باشد.

قرآن در سوره انعام او را از فرزندان ابراهيم مى شمارد ومى فرمايد:(وَمِنْ ذُرِّيَّتِهِ دَاوُدَ وَ سُلَيْمَانَ وَ أَيُّوبَ وَ يُوسُفَ)(انعام/٨٤) كه ضمير در (وَمِنْ ذُرِّيَّتِهِ) به ابراهيم باز مى گردد. در حقيقت يوسف نبيره ابراهيم بود ونسب او چنين است:يوسف فرزند يعقوب فرزند اسحاق فرزند ابراهيم وپدر او يعقوب سرسلسله پيامبران بنى اسرائيل است.

از آيه سوره غافر استفاده مى شود كه او به هنگام اقامت در مصر به مقام نبوت رسيده ومعجزاتى داشته است; هرچند حكومت وقت وپيروان آنها با ديده شك به او نگريستند.چنان كه در سوره ياد شده، از زبان مؤمن آل فرعون چنين نقل

[١] در تنظيم تفسير سوره يوسف از كمكهاى جناب آقاى حاج شيخ عباسعلى براتى بهره مند بوديم. و بدين وسيله از ايشان تشكر مى نماييم.