آنان اين عمل شنيع را با رهگذران انجام مى دادند و اين افراد گاهى به منزل لوط پناه مى آوردند تا مورد تجاوز واقع نشوند; زيرا يك نوع حريم واحترامى براى او قائل بودند، از اين جهت او را از پذيرش ميهمان باز داشته بودند كه مانع از عمل شنيع آنان نشود. اين بار كه ميهمان پذيرى او را مشاهده كردند، زبان به اعتراض گشودند وگفتند:(أَوَ لَمْ نَنْهَكَ عَنِ العَالَمِينَ).

مفسران در باره معناى (العالَمين) اقوال گوناگونى دارند: آيه (أَوَ لَمْ نَنْهَكَ عَنِ العَالَمِينَ) در سوره حجرو آيه (ما سَبَقكُمْ بِهَا مِنْ أَحَدٌ مِنَ العَالَمِينَ)در سوره اعراف/٨٠و عنكبوت/٢٨، گواه بر اين است كه مقصود از (العَالَمِين)در تمام آيات قرآن انسانها هستند وبس، چنانكه مقصود از آن در اين دو آيه همان است، نه جن ونه فرشتگان.

اكنون سؤال مى شود چه شد كه آنان به آنها دسترسى پيدا نكردند؟ در سوره قمر نكته آن آمده است، چنانكه مى فرمايد:(ولَقَدْ راوَدُوهُ عَنْ ضَيْفِهِ فَطَمَسْنا أَعْيُنَهُمْ فَذُوقُوا عَذَابِى وَنُذُرِ)(قمر/٣٧): «از او خواستند كه ميهمانان را تسليم آنان كند ولى ما آنان را نابينا كرديم، وگفتيم: بچشيد عذاب وبيم ما را.»

تبهكاران كور، خانه لوط را ترك گفتند وسراغ قوم خويش رفتند وجا داشت در همين موقع بيدار شوند وديگران را نيز بيدار كنند; امّا به قدرى در فساد فرو رفته بودند كه نابينايى آنان، كسى را بيدار وبينا نكرد.

در گذشته خوانديم كه قوم لوط گاهى وعده پيامبر خود را به سُخريه گرفته وبه او مى گفتند:(إئْتِنا بِعَذَابِ اللّهِ إِنْ كُنْتَ مِنَ الصَّادِقِينَ). (عنكبوت/٢٩) «عذاب خدا را بياور اگر راست مى گويى.»

اين جمله حاكى است كه آنان به عذاب الهى با شك وترديد برخورد مى كردند. رسولان الهى به لوط گفتند: با آن عذابى كه آنها در باره آن شك وترديد مى كنند آمده ايم:(بَلْ جِئْناكَ بِما كانوا فيهِ يَمْتَرونَ)ودر آيه بعدى اين عذاب را