اما شيوه استدلال از اين آيه بر نظريه تكامل، چنين است: اين آيه نام«آدم» را مانند «نوح» و«ابراهيم»، به صورت خاصى ياد مى نمايد وبيان روشنى، راجع به وضع ومحيط پيدايش آدم نيز دارد، زيرا: لفظ (اصطفى)به معناى برگزيدن وانتخاب كردن است برگزيدن هر فرد از ميان جمع همسان وهمنوع او صورت مى گيرد. نوح وهر يك از بر گزيدگان آل ابراهيم وآل عمران، به نص آيه، از ميان قوم خود يعنى مردمى كه با آنها زندگى مى كردند، انتخاب شدند. طبعاً همين وضع، براى آدم كه شرايط خاصى براى او در آيه ذكر نشده، نيز فراهم بوده است، يعنى او هم، از ميان هم نوعان خود كه از نظر جسمى ووضع زندگى مثل او بودند، گزينش شده است.[١]

پايه استدلال اين است كه «عالمين» در آيه، به معناى مردم معاصر با آدم ويا نوح است. در اين صورت لازمه برگزيدن آدم، اين خواهد بود كه در زمان وجود او، همنوعى مانند او، وجود داشته باشد. چنين تفسيرى براى لفظ «عالمين»، بر خلاف معناى لغوى وقرآنى آن است;زيرا آنجا كه در قرآن، از لفظ «عالمين»، موجودات عاقل وذى شعور اراده مى گردد، مقصود تمام جهانيان وهمه انسانهايى است كه گام به اين پهنه نهاده اند، نه خصوص انسانهاى معاصر واين حقيقت با توجّه به آيات ديگرى كه ذكر مى گردد، روشن مى شود:

(وَ مَا اللّهُ يُرِيدُ ظُلْمَاً لِلْعالَمينَ). (آل عمران/١٠٨)

«خداوند براى جهانيان، ستمى نمى خواهد.»

(إنَّ أوَّلَ بَيْت وُضِعَ لِلنّاسِ لَلّذى بِبَكَّةَ مُبارَكاً وَ هُدىً لِلْعالَمينَ) (آل عمران/٩٦).

«نخستين خانه اى كه در روى زمين، براى عبادت مردم بنا گرديد، همان

[١] خلقت انسان: ١٠٥ـ١٠٦.