منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٢٤

ترجمه آيات

١ـ اين چنين ملكوت آسمانها وزمين را به ابراهيم نشان داديم، تا از گروه اهل يقين شود.

٢ـ هنگامى كه تاريكى شب او را پوشانيد، ستاره اى را ديد وگفت:اين پروردگار من است اما وقتى غروب كرد، گفت: من غروب كنندگان را دوست ندارم.

٣ـ وقتى ماه را در حال طلوع ديد، گفت: اين پروردگار من است. اما چون غروب كرد، گفت: اگر پروردگار من مرا هدايت نكند، من از گروه گمراهان خواهم بود.

٤ـ وقتى آفتاب درخشان را ديد، گفت: اين پروردگار من است اين بزرگتر (از ستاره وماه) است ولى چون آن نيز، غروب كرد گفت:اى قوم! من از آنچه براى خداى شريك قرار مى دهيد بيزارم.

٥ـ من با ايمان خالص، روى به سوى كسى كردم كه آسمانها وزمين را آفريده واز مشركان نيستم.

٦ـ قوم او با او به خصومت برخاستند، ابراهيم گفت:آيا با من در باره خدا مناظره مى كنيد، درحالى كه مرا هدايت كرده ومن از (زيان) آنچه كه به او شريك قرار مى دهيد نمى ترسم، مگر اينكه خدايم چيزى را بخواهد. آگاهى پروردگار بسى گسترده است چرا متذكر نمى شويد؟

٧ـ من چگونه از آنچه شما شريك خدا قرار مى دهيد بترسم در حالى كه شما از اينكه براى خدا شريكى قرار داديد و برهانى براى آن نازل نكرده است نمى ترسيد، كدام يك از دو گروه شايسته امن است؟

٨ـ براى آنان كه ايمان آورده وايمان خود را با ستم(شرك) نيالوده اند، امنيت است وآنان هدايت يافتگان هستند.

٩ـ اين دلايل ما بود كه به ابراهيم داديم، درجات هر كس را بخواهيم (شايسته باشد) بالا ميبريم. پروردگار تو حكيم و داناست.