١ـ برهان روشنى از جانب پروردگارتان به سوى شما آمده است، اين ناقه الهى آيتى است براى شما، او را رها كنيد تا در سرزمين خدا بچرد وبا او رفتار بد نداشته باشيد، تا شما را عذاب دردناك فرا نگيرد.

٢ـ گفت:اين ناقه اى است.براى او سهم يك روز وبراى شما سهم روز ديگر، از آب است. با او رفتار بد نكنيد، مبادا دچار عذاب عظيم روز بزرگ شويد.

٣ـ ما ناقه را به عنوان آزمايش براى آنان مى فرستيم، مراقب كار آنان بوده وشكيبا باش وبه آنان اطلاع بده كه آب ميان آنان دو قسمت مى شود، صاحب هر سهمى در وقت خود حاضر مى باشد.

٤ـ به آنان گفت: مبادا به ناقه خدا، نزديك گرديد ومزاحم شرب او شويد.

از بررسى آيات قرآن استفاده مى شود كه مدّعيان نبوّت، پيوسته از طريق اعجاز بر صدق گفتار خود استدلال مى كردند. چيزى كه هست گاهى از نخستين لحظات دعوت، با معجزه مجهّز مى شدند وگاهى پس از درخواست مردم دست به اعجاز مى زدند. از آيات وارده در باره اعجاز صالح، استفاده مى شود كه وى پس از درخواست مردم، معجزه آورده است وعلّت گزينش اين نوع از اعجاز، به خاطر اجابت به درخواست مردم بوده است. [١]

درست است كه معجزه بايد شبيه فنّ رايج آن زمان باشد، ولى اين در صورتى است كه مدّعى نبوّت قبلاً دست به اعجاز بزند ومردم را براى مقابله دعوت كند، نه آنجا كه خود مردم درخواست نوعى از اعجاز نمايند. جريان حضرت صالح از مقوله

[١] تفسير برهان، ج٢، ص٢٥، به نقل از تفسير عياشى وآياتى كه بر اين مطلب گواهى مى دهد، در اين بحث مطرح مى شوند.