مشيّت الهى براين تعلّق گرفته است كه بشر را به وسيله آموزگاران آسمانى هدايت كند واگر گروهى بر اثر نافرمانى دچار عذاب شوند، قوم ديگرى جاى آنان را بگيرند وفيض الهى، به صورت بر انگيختن پيامبران در روى زمين تداوم يابد.

صالح سوّمين پيامبرى است كه براى هدايت بشر، از جانب خدا مبعوث گرديد.اگر از نبوت آدم كه فاقد رسالت بود، صرف نظر كنيم وفقط سلسله رسولان را در نظر بگيريم، نخستين رسول، حضرت «نوح» بوده، دوّمين آنها «هود» وسوّمين آنها «صالح» مى باشد كه هم اكنون به تبيين سرگذشت او مى پردازيم.

در گذشته ياد آور شديم كه نسب «هود» با سه واسطه به «عاد» منتهى مى شود و«صالح» نيز با شش واسطه به «عاد» مى رسد ودر باقى مانده نسب تا برسد به «نوح» يكسان مى باشند. [١]

سرگذشت قوم صالح نيز در سوره هاى متعددى مانند: اعراف، هود، حجر، شعرا، نمل، فصّلت، ذاريات، نجم، قمر، حاقّه وشمس، وارد شده است. نام صالح در قرآن نه بار بازگو شده است.[٢]

[١] در نگارش نسب صالح، اختلاف وجود دارد. به قصص قرآن راوندى،ص٩٥ ومجمع البيان، ج٢،ص٤٤٠ وغيره مراجعه شود.
[٢] اعراف/٧٣، ٧٥و٧٧ ، هود/٦١،٦٢،٦٦،٨٩، شعراء/١٤٢، نمل/٤٥، فصلت/١٧، ذاريات/٤٣، نجم/٥١، قمر/٢٣ـ٣١، حاقه/٥، شمس/١١ـ ١٥.