شگفت اين است كه اين خيره سران، هنگامى كه حركت ابرها را در پرتو وزيدن مشاهده كردند، تصوّر نمودند بادى است كه از نزول باران نويد مى دهد. امّا غافل از آنكه اين همان عذابى است كه در نزول آن عجله مى كردند، چنانكه مى فرمايد: (فَلَمّا رَأَوهُ عارِضاً مُسْتَقْبِلَ أَوْدِيَتِهِمْ قالُوا هذَا عارضٌ مُمْطِرُنا بَلْ هُوَ مَا اسْتَعْجَلْتُمْ بِهِ ريحٌ فِيها عَذابٌ أَلِيمٌ * تُدَمِّرُ كُلَّ شَيء بِأَمْرِ رَبِّها فَأَصْبَحُوا لا يُرى إِلاّ مَساكِنُهُمْ كَذلِكَ نَجْزِى الْقَوْمَ المُجْرِمينَ). (احقاف/٢٤ـ٢٥) «آنگاه كه ابرهاى در حال حركت را در آسمان ديدند، گفتند: اين ابر رحمت است، امّا نمى دانستند كه اين همان عذابى است كه در نزول آن شتاب مى كردند. بادى است كه در آن عذاب دردناك است. همه چيز را به فرمان خدا نابود مى سازد. سرانجام آنان نابود شدند وجز خانه هاى آنان چيزى باقى نماند، اين چنين قوم گنه كار را كيفر مى دهيم.»

سرانجام اين باد مهلك، هر چند گنه كاران را نابود كرد، امّا هود وافراد با ايمان از آن جان به سلامت بردند; چنانكه مى فرمايد: (فَأنْجَيْناهُ وَ الَّذِينَ مَعَهُ بِرَحْمَة مِنَّا وَ قَطَعْنا دابِرَ الّذينَ كَذَّبُوا بِآياتِنا وَ ما كَانُوا مُؤمِنينَ). (اعراف/٧٢) «هود وكسانى كه با او بودند، از طريق رحمت خود، آنان را نجات داديم وريشه كسانى كه آيات ما را تكذيب مى كردند بريديم، در حالى كه مؤمن نبودند.»[١]

[١] هود/٥٨ به همين مضمون است.