در باره محور اوّل چنين مى گفت: (يا قَومِ اعْبُدُوا اللّهَ ما لَكُمْ مِنْ إله غَيْرُهُ إنْ أنْتُمْ إلاّ مُفْتَرونَ). (هود/٥٠) «اى قوم من ! خدا را بپرستيد، جز او خدايى نيست. شما با پرستش بتها به خدا افترا مى بنديد.»[١]

در باره محور دوّم چنين مى فرمايد: (إِنِّى أَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْم عَظيم). (شعراء/١٣٥) «من از عذاب روز قيامت بر شما مى ترسم.»[٢]

ودر باره محور سوّم چنين مى گفت: (إنّى لَكُمْ رَسُولٌ أَمِين). (شعراء/١٢٥)

ونيز مى گفت:(أُبَلِّغُكُمْ رِسالاتِ رَبّى وَ أنَا لَكُمْ ناصِحٌ أمِينٌ * أوَ عَجِبْتُمْ أَنْ جاءَكُمْ ذِكرٌ مِنْ رَبِّكُمْ عَلى رَجُل مِنْكُمْ لِيُنْذِرَكُمْ وَ اذْكُروُا إذْ جَعَلَكُمْ خُلَفاءَ مِنْ بَعْدِ قَوْمِ نُوح). (اعراف/٦٨ـ٦٩) «من پيامهاى پروردگارم را به شما ابلاغ مى كنم. من پند ده امينى هستم. آيا در شگفتيد كه بر مردى از قبيله شما، وحى الهى فرود آيد تا شما را بيم دهد؟ به ياد آوريد كه شما جانشينان قوم نوح، مى باشيد(مبادا گرفتار عذاب الهى شويد).»

شيوه هاى دعوت

تا اينجا با محورهاى دعوت آشنا شديم.او در شيوه دعوت از امورى به اين شرح بهره مى گيرد:

١ـ اعلان مى دارد كه براى دعوت خود، انتظار پاداشى از آنان ندارد، چنانكه مى فرمايد:ـ (يا قَوْمِ لا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إنْ أَجْرِىَ إلاّ عَلَى الَّذى فَطَرَنى أفَلا تَعْقِلُونَ) (هود/٥١): «اى قوم! من پاداشى از شما طلب نمى كنم. پاداش من بر

[١] مؤمنون/٣٢ واحقاف/٢١، به همين مضمون است .
[٢] احقاف/٢١ به همين مضمون است.