از متعارف نيست. قرآن مى فرمايد:(فَسِيرُوا فِى الأرْضِ) همچنين هدف از وارد كردن يك جفت از هر نوع به كشتى، به خاطر حفظ نسل آنها، در محيط خود بود نه در مجموع جهان، زيرا انتقال حيوانات از نقطه اى به نقطه اى ديگر تا مدّتى طول مى كشيد.

از مجموع آيات مى توان استظهار كرد كه شريعت نوح، مربوط به منطقه وسيع خودش بود وطوفان نيز در آن منطقه وسيع رخ داد، البته در اينجا گروهى طوفان را (با قطع نظر از جهانى بودن رسالت او) جهانى دانسته وگواه آن را آثار حيوانات مرده اى كه بر قلّه كوهها يافت شده، مى دانند كه جز طوفان نوح نمى تواند مبدأ وجود حيوانات در آن قلل وارتفاعات باشد.

٣ـ سرانجام در اينجا اين مسأله مطرح است كه آيا در اين طوفان، كودكان معصوم نيز نابود شدند؟ وچگونه هلاكت آنان با عدل الهى سازگار است؟

مفسران در اينجا پاسخهاى متعددى دارند كه هر كدام مى تواند پاسخگوى اشكال باشد، ولى مى توان گفت كه هلاكت آنان جنبه مجازاتى وانتقامى نداشت، بلكه يك نوع عامل طبيعى براى مرك ونابودى آنان بود، مانند مصاحب موسى كه كودكى را كشت ومورد اعتراض موسى قرار گرفت، در حالى كه قتل كودك به وسيله مصاحب موسى جنبه انتقامى نداشت بلكه به عنوان عامل از آن استفاده شد، هر روز هزاران كودك در سايه بيماريهاى واگير و ميكربهاى كشنده جان مى سپارند وكسى آن را بر خلاف عدل الهى تلقى نمى كند.

اصولاً در جهان طبيعت اگر بلايى آمد، خشك وتر نمى شناسد. به هنگام زلزله سقفها فرو مى ريزد وبزرگ وكوچك زير آوار مى مانند وهمچنين است به هنگام جارى شدن سيلها وآتش صاعقه ها. انتظار اينكه خدا در هر بلايى، كودكان معصوم وافراد بى گناه را، از معركه بيرون سازد ولبه تيز بلا،مقصران را فرا گيرد،انتظار بى جايى است كه با قوانين طبيعى وسنتهاى الهى، در آن سازگار نيست واگر چنين