١ـ پروردگارا! بر روى زمين از كافران فردى را باقى مگذار. اگر آنان را به همين حالت بگذارى، بندگان تو را گمراه كرده وجز فرزند فاسق و كافرى به وجود نمى آورند.

٢ـ اين وضع ادامه داشت، تا فرمان ما رسيد وتنور جوشيدن گرفت. به نوح گفتيم از هر جفتى(نر وماده) يك زوج در آن كشتى حمل كن، وهمچنين خاندانت را مگر آنها كه قبلاً وعده هلاك داده شده وجز افراد كمى به او ايمان نياورد.

٣ـ گفت: سوار كشتى شويد، نام خدا را در حال حركت ولنگر انداختن به زبان آوريد، پروردگار من آمرزنده ومهربان است. كشتى در ميان امواج كوه آسا در حال حركت بود... به زمين گفته شد آب خود را فرو بر وبه آسمان فرمان داده شد كه از ريزش باز ايستد وآبها فرو كش كردند. قضاى الهى تحقق يافت، كشتى بر روى كوه جودى، پهلو گرفت وگفته شد: نابود باد ستمگران! گفته شداى نوح! با سلامتى و بركات بر تو و بر مؤمنانى كه با تو هستند و امتهايى كه بعداً مى آيند، فرود آى. ولى امّتهاى آينده نيز، بسان امّتهاى پيشين، كفر ورزيده و عذاب الهى، شامل حال آنها خواهد بود.

٤ـ فرمان الهى صادر شد وتنور جوشيدن گرفت، (نشانه عذاب جوشيدن آب از تنور بود). در چنين شرايطى از هر نوعى، يك جفت وخاندان خود را بر كشتى سوار كن، مگر آنان كه هلاكشان قطعى است ودر باره ستمگران با من سخن مگو كه آنان غرق شدگانند. هنگامى كه بر كشتى قرار گرفتى ويك نوع آرامش بر شما حكومت كرد، سپاس خدا را، فراموش مكنيد. سپاس براى آن كه شما را از ظالمان نجات داد.

٥ـ فرزندان او را روى زمين، باقى گذاشتيم ونام نيكى در ميان آيندگان، به