١ـ من پيامبر مال وثروت نيستم كه ثروتمندان را بپذيرم وتهى دستان را طرد كنم. من پيامبر الهى هستم وبراى هدايت همه طبقات آمده ام، به همين دليل از شما اجر وپاداش نمى طلبم،از اين رو درخواست شما، نشانه جهلتان به اهداف رسالت است.

قرآن به اين پاسخ چنين اشاره مى كند:(وَيا قَوْمِ لا أسْألُكُمْ عَلَيْهِ مالاً إنْ أَجْرِىَ إلاّ عَلَى اللّهِ وَ ما أَنَا بِطارِدِ الَّذِينَ آمَنُوا إنَّهُمْ مُلاقُوا رَبِّهِمْ وَ لكِنِّى أَريكُمْ قَوماً تَجْهَلُونَ). (هود/٢٩) «اى قوم! من در برابر دعوت خود مالى از شما نمى خواهم، پاداش من بر خداست. من افراد با ايمان را طرد نمى كنم. آنان با پروردگار خود ملاقات مى كنند(پاداش اعمال خود را دريافت مى نمايند)من شما را قومى نادان مى بينم.»

٢ـ در مكتب الهى ارزش انسان به ايمان اوست. كسانى را كه شما با ديده حقارت به آنها مى نگريد، به دليل ايمانشان در نزد خدا، مقام وپاداش دارند وخدا از باطن آنها آگاه است. قرآن به اين پاسخ چنين اشاره دارد:(وَلا أقُولُ لِلّذينَ تَزْدَرى أعْيُنُكُمْ لَنْ يُؤْتِيَهُمُ اللّهُ خَيْراً اللّهُ أعْلَمُ بِما فى أنْفُسِهِمْ إنّى إذاً لَمِنَ الظّالِمينَ). (هود/٣١) «من در باره كسانى كه شما به ديده حقارت به آنان مى نگريد، نمى گويم خدا به آنان خير وپاداش نخواهد داد. خدا از درون آنان آگاه تر است. اگر با آنان چنين رفتار كنم از ستمكاران خواهم بود.»

٣ـ اگر اين گروه در گذشته ـ پيش از ايمان به من ـ از نظر شما كارهاى ناروايى انجام داده باشند، سبب نمى شود اكنون كه در جرگه مؤمنان قرار دارند، آنان را طرد