كليه تهمتهاى چهارگانه، كه متوجه نوح ساخته اند، همگى حاكى از پيراستگى او از نقاط ضعف اجتماعى واخلاقى است.اگر او نقطه ضعف اخلاقى واجتماعى داشت، حتماً آن را به رخ او مى كشيدند، امّا برگهاى زندگانى او، به قدرى پاك بود كه نتوانستند او را به اين نوع از تهمتها متهم سازند; ناچار شدند سراغ يك رشته اتهاماتى بروند كه هيچ مصلحى در جهان از آن بى نصيب نيست; تهمتهايى كه اثبات ونفى آن، هر دو، مشكل است.

الف ـ اتهامها

نخستين پيامبر صاحب شريعت را به امور ياد شده در زير، متهم نمودند:

١ـ اتهام به جنون:(فَكَذَّبُوا عَبْدَنا وَ قالُوا مَجْنُونٌ وَ ازْدُجِرَ). (قمر/٩)

«بنده ما را تكذيب كردند وگفتند ديوانه است وآسيب ديده است.»

درجاى ديگر آمده است:(إنّ هُوَ إلاّ رَجُلٌ بِهِ جِنَّةٌ فَتَرَبَّصُوا بِهِ حَتّى حين). (مؤمنون/٢٥)

«اشراف قوم او گفتند: او مردى ديوانه است صبر كنيد تا عمرش سر آيد.»

اين تهمت اختصاص به نوح ندارد، زيرا تهمت به جنون وسحر دامنگير غالب