معلّمان الهى در مسير تبليغ و دعوت، با انواع ناملايمات روحى وجسمى روبرو بوده اند وپيوسته با جاهلان وضرب وشتم آنان، سروكار داشته اند. بازگويى ناملايمات مصلحان پيشين، در درجه نخست، مايه تقويت قلب پيامبر وآرامش خاطر او، سپس مايه دلگرمى مصلحان ديگر است، زيرا روشن مى شود كه ناكامى آنان، معلول قصور وتقصير نبوده، بلكه اين سنت، بر همه حاكم بوده است واگر تقصيرى هست، مربوط به خود امتهاست، چنان كه مى فرمايد:

(وكُلاّ ً نَقُصُّ عَلَيْكَ مِنْ أنْباءِ الرُّسُلِ ما نُثَبِّتُ بهِ فُؤادَكَ) (هود/١٢٠) «ما سرگذشت پيامبران را از نظر تقويت قلب وروح تو بازگو مى كنيم.»

تا اين جا با موضوعات قصص واهداف آنها آشنا شديم. بحث سوّمى كه لازم است انجام بگيرد، تبيين ويژگيهاى آنهاست كه اين قسمت از اهميّت خاصى برخوردار است. هر چند تبيين موضوع قصص، به گونه اى ويژگيهاى داستانهاى قرآن را روشن كرد، امّا ويژگيهاى قصص قرآن ،منحصر به موضوع آنها نيست، بلكه ويژگيهايى ديگرى نيز دارد كه به آنها اشاره مى كنيم:

١: واقعى بودن داستانها

از آن جا كه قرآن،از نقل سرگذشت پيامبران وامّتها به عنوان ابزار هدايت نه سرگرمى ونه تقويت لذتهاى خيالى بهره مى گيرد، پيوسته داستانهاى واقعى وحقيقى را مطرح مى كند ورويدادهايى را ياد آور مى شود كه در آزمايشگاه تاريخ، نتيجه بخشيده وتأثير آن مسلّم وروشن بوده است. مسلّماً انسان با خواندن چنين