آن باعث تقويم دين و احياى سنّت مى‌گردد. و خالص گردان نيّت خود را در اين امور، و متفرّد شو به تقويم و اصلاح نفس خودت، تفرّد كسى كه مى‌داند كه مسؤول خواهد بود از آنچه كرده، و مجازى خواهد بود به نيكويى كه كرده و مؤاخذ خواهد بود به بدى كه كرده. و به تحقيق كه گردانيده [١٩٠ ب‌] خداى عز و جلّ دين را حرز كه از آفت نگه دارد، و عزّ كه صاحب دين را غلبه و زيادتى دهد، و رفيع و بلندمرتبه گردانيده كسى را كه پيروى دين كند و اعزاز دين به‌جا آورد.

پس، سلوك كن با رعيّت خود و هركه سياست و رعايت و تدبير امر او مى‌كنى [به‌] نهج دين و طريقه هدايت. و اقامت كن حدود الهى را در اصحاب جرايم و گناهان بر منازل و مراتب استحقاق ايشان. يعنى، از مرتبه استحقاق و استيجاب‌[١] تعدّى و تجاوز به جانب افراط و تفريط مكن؛ و تعطيل مكن حدود را و تهاون و تأخير مكن در سياست و عقوبت اهل عقوبت و مستحقّان تأديب و سياست، چه تفريط و تقصير در اين امر مفضى به فساد شود و حسن‌ظنّ تو زايل گردد؛ و عزم كن در اين ابواب بر سنن و قوانين معروفه مسلّمه، و از بدعتها و شبهه‌ها اجتناب كن تا دين تو سالم باشد و مروّت تو قائم باشد.

و هرگاه معاهده كنى به امرى، وفا به عهد خود كن و هرگاه وعده كنى به امرى، در وفا كوش و هرگاه وعده چيزى كنى، انجاز آن كن و قبول حسنه كن. و از عيب هر صاحب عيبى از رعيّت خود اغماض كن، و ببند زبانت را از گفتن كذب و زور، و صاحبان آن را مبغض باش، و دور كن نمّام را كه اوّل فساد در امور تو در عاجل و آجل‌[٢] نزديك ساختن دروغگو و جرئت بر دروغ است، چه كذب سر گناه است و زور و نميمه خاتم گناه است، چه صاحب نميمه به سلامت نمى‌ماند و از جهت گوينده آن دوستى كسى به سلامت نمى‌ماند و جهت او امرى مستقيم نمى‌ماند.

و اهل صدق و صلاح را دوست‌دار، و ضعيفان را ايمن‌دار، و صله‌رحم به‌جا آور و به آن ابتغاى رضاى الهى و اعزاز امر او و التماس ثواب او و دار آخرت منظوردار.

و احتياط كن از هوى‌ها و ميلهاى بد و جور و ظلم و رأى خود را از اينها بگردان و

[١] - سزاوار شدن.

[٢] -« عاجل» به معنى حال و« آجل» آينده را گويند. مراد از عاجل، جهان خاكى و در مقابل آن آجل، آخرت است.