مرتبه خود بدارد تا آزار ايشان به شرع و دين نرسد. و مرتبه ايشان مخفى نماند كه باعث اضلال عوام النّاس گردند و در اخفاى مراتب اهل دانش كوشند و حقّ را به باطل مشتبه سازند و زر مغشوش را در معرض خالص رواج دهند، و علاج اين درد را [١٢٦ ب‌] غير پادشاه كسى نتواند كرد.

مجملا، بر پادشاه لازم است كه محراب و منبر را، كه در اصل مكان پيغمبران و امامان است، از مردم باطل بيحاصل نگاه دارد؛ چنانكه ائمه صلوات مردم اهل قابل آن امر باشند و به سمت عدالت موسوم باشند و عارف به احكام و مسايل باشند تا عوام ضعفاء العقول اگر مسايل از ايشان فراگيرند، فريب نخورند و گمراه نشوند. و همچنين كسانى‌كه بر منابر موعظه كنند و تلقين امور دين مى‌نموده باشند، بايد كه اهل آن باشند و عارف به احكام قرآن و احاديث باشند و اطّلاع بر مذاهب و اديان داشته باشند و حقّ را از باطل تمييز كرده باشند تا اضلال عوام نكنند. و بسيار كسان باشند كه با قلّت معرفت و عدم وقوف علم، بر منابر روند و عوام را فريب دهند و احكام ملل را فراخور خواهش خود باز نمايند، و بسيار باشد كه تجهيل افاضل و دانشمندان كنند، بلكه كسانى را كه سخن ايشان را نفهمند تكفير كنند و به تفسيق تنها اكتفا ننمايند و دعوى تفوّق و زيادتى بر ايشان نمايند و اين را باعث رواج دكان تلبيس خود دانند. و اگر پادشاه همه را به حال خود گذارد و درصدد تمييز و اصلاح اين امور نشود، همه‌جا غلبه جهال و بيشرمان را باشد و افاضل و اهل حيا و حلم و آزرم مضمحل شوند، و جهل و اهل جهل رواج گيرند و انواع ضلالتها در ميان خلق رونق يابد و چندان خلل و فساد بر اين مترتّب شود كه بيان از عهده استيفاى آن برنيايد. پس، بر ملك لازم است كه در اين امور اهمال ننمايد و در تقويم مآثر شريعت به قدر امكان بكوشد و شريعت مطهره را از تلبيس ابالسه و شياطين حفظ نمايد.

و بايد كه پادشاه به ذات خود متوجّه انجاح حاجات و مطالب اهل علم و كمال شود، خصوصا كسان كه به سمت حيا و آزرم و تعفّف مرسوم باشند و ايشان را محتاج به سؤال و رفع حوايج نسازد و واسطه در ميان نگذارد، چنانكه ايشان محتاج به توسّل و شفاعات خواصّ و مقرّبان پادشاهى باشند، بلكه به نفس شريف خود متوجّه انجاح مطالب و مقاصد ايشان گردد. چه منّت غير پادشاه كشيدن، لايق مراتب اهل دانش و علم نيست،