روضة الأنوار عباسى (در اخلاق و شيوه كشوردارى) - محقق سبزوارى - الصفحة ٤٤٥ - حكايت

روز قيامت صد هزار حاجت. از آن جمله بهشت و از آن جمله آنكه خويشان و آشنايان و برادران او را داخل بهشت سازد، هرگاه ناصبى نباشند.»

و آن حضرت فرموده كه، «قضاى حاجت مؤمنى‌[١] دوست‌تر است نزد من از بيست حجّ كه در هر حجّى بيست هزار دينار انفاق كند.» و آن حضرت فرموده كه، «هركه سعى كند در حاجت برادر مؤمن جهت رضاى خدا، مى‌نويسد خداى عز و جلّ از جهت او هزارهزار حسنه؛ و مى‌بخشايد خويشان او و همسايگان او و برادران او و آشنايان او را و هركس كه نسبت به او نيكويى كرده باشد در دنيا. و هرگاه روز قيامت مى‌شود، به او گفته مى‌شود كه، داخل دوزخ شو و هركس در آنجا بيابى كه با تو نيكويى كرده باشد در دنيا بيرون آور از آتش، مگر آنكه ناصبى باشد.» و آن حضرت فرموده كه، «هركه اطعام كند مؤمنى را، واجب مى‌شود از جهت او بهشت.»

و فرموده كه، «هيچ مردى نيست كه دو مؤمن به خانه او داخل شوند، پس اطعام كند ايشان را چنانكه سير شوند، مگر آنكه آن افضل است از آزاد كردن بنده. و حضرت امام زين العابدين ٧ فرموده كه، «هركه اطعام كند مؤمنى را از گرسنگى، اطعام مى‌كند خداى عز و جلّ او را از ميوه‌هاى بهشت. و هركه آب دهد مؤمنى را از تشنگى، آب مى‌دهد او را خداى عز و جلّ از رحيق‌[٢] مختوم.» و حضرت صادق ٧ فرموده كه، «هركه بپوشاند برادر مؤمن را كسوت زمستانى يا تابستانى، حقّ است بر خداى عز و جلّ كه بپوشاند او را از جامه‌هاى بهشت و آسان گرداند بر او سكرات مرگ را، و واسع گرداند بر او قبر او را، و ملاقات كند با ملائكه چون از قبر برآيد به بشارت. و اين است قول خداى عز و جلّ كه فرموده:

تَتَنَزَّلُ عَلَيْهِمُ الْمَلائِكَةُ أَلَّا تَخافُوا وَ لا تَحْزَنُوا وَ أَبْشِرُوا بِالْجَنَّةِ الَّتِي كُنْتُمْ تُوعَدُونَ‌[٣] يعنى:

«ملاقات مى‌كنند با او فرشتگان به آنكه ميترسيد و اندوهگين ميباشيد. و بشارت باد شما را بهشتى كه به آن موعود شده‌اند.»

و آن حضرت فرموده كه، «هركه بپوشاند يكى از فقراى مسلمين را جامه از برهنگى، يا اعانت كند او را به چيزى كه تقويت معيشت او كند، موكّل مى‌سازد خداى عز و جلّ به او

[١] - بعد از« مؤمنى» كلمه« را» حذف شد.

[٢] - باده ناب، شراب خالص.

[٣] - فصّلت: ٣٠.