را محمدت گويد و از هركس عمل نيكى بيند يا شنود، بستايد و ثنا گويد و در تعظيم و تكريم و توقير او كوشد و جانب او را بر امثال و اقران او كه به آن صفات حميده موصوف نباشند ترجيح دهد و بر ادرار و مرسوم ايشان بيفزايد و ايشان را محلّ اعتماد داند و مناصب مناسب ايشان تفويض نمايد، همه‌كس را رغبت به جانب صلاح باشد جهت تحصيل فوايد سلطانى؛ و از بدى احتراز كنند كه مبادا منشأ بى‌توجّهى پادشاه گردد. و بالاخره آن صفات عادت گردد و آخر قصد قربت و نيّت صحيح نيز حاصل شود. و همچنين بايد كه پادشاه اهل علم و فضل، كه به سمت صلاح و سداد موصوف باشند، و جماعتى كه دين و ملّت به ايشان زيادتى ارتباط داشته باشد و در تقويت دين و اقامت مراسم شرع مبين اهتمام مى‌نموده باشد، تعظيم و احترام نمايد و متكفّل معاش ايشان باشد و در توسيع معاش و ارزاق ايشان تقصير ننمايد و ايشان را معتمد و مؤتمن داند و حوايج ايشان را به انجاح مقرون مى‌داشته باشد و شفاعت و شكايت ايشان را در هر باب مؤثّر داند، و در ازدياد وظايف و انعامات و اهداء خلع و تكريمات نسبت به ايشان مبالغه مى‌نموده باشد؛ و حكام و امراى اطراف ملك را به توقير ايشان مأمور سازد و احكام مطاعه به اطراف ممالك مشعر بر تعظيم شريعت و دين و توقير اهل ملّت و احياى مراسم شرع مبين و رفع بدع و ضلالت مى‌فرستاده باشد تا چون اهل علم و دين و حافظان شرع و اصحاب صلاح و زاهدان و عابدان مكرم و معظّم و موقّر بوده باشند، رغبت مردمان به اين مسلك بسيار شود و مردم در تحصيل علم و عمل كوشش نمايند و اهل فضل و صلاح از اطراف عالم متوجّه دار الملك آن پادشاه شوند و خلق همه به‌هم نظر كنند و طريقه طاعت و خيريت مسلوك شود و فسوق و معاصى برافتد؛ و در دنيا و آخرت آن پادشاه محمود و مشكور باشد و ملك او معمور گردد و دشمنان او مقهور گردند، و فيضهاى ربّانى و رحمهاى سبحانى او را و منسوبان او را شامل گردد و سالهاى دراز نام نيك او در ميانه خلق مشهور و مذكور باشد. و در اين باب معتبر است كه پادشاه تمييز ميانه مراتب اهل دين و علم و تقوى مرعى دارد و در وظايف و انعامات و اكرامات و تعظيمات، موافق اندازه حال و صلاح و كمال عمل نمايد، و مدّعيان بى‌معنى را كه هميشه با اهل دانش و كمال، بى‌قابليّت و استحقاق، دعوى تفوّق و مساوات مى‌كنند در حدّ و