صرف‌[١] نكند؛ پس، به درستى كه هرگاه تو اين را ايثار كردى و قيام به واجب امر نمودى، استدعا كرده‌اى به آن زيادتى نعمت از جانب پروردگار، و حسن ذكر در عملت، و به آن حزر محبّت‌[٢] مى‌كنى از رعيتت، و اعانت مى‌كنى بر صلاح. پس، جارى مى‌شود خيرات در بلدت، و فاش مى‌گردد عمارت وآبادانى در ناحيه‌ات، [١٩٢ ب‌] و ظاهر مى‌شود خصب و ترسالى‌[٣] در مملكت، و بسيار مى‌شود خراجت و متوفّر مى‌شود اموالت، و قوى مى‌شود بر نگاه داشتن لشكر و خشنود ساختن عامّه مردم به افاضه عطا بر ايشان از جانب خودت، و خواهى بود در اين حال محمود السياسه مرضىّ العدل نزد دشمنانت، و خواهى بود در همه امورت صاحب عدّت و آلت و قوّت. پس، رغبت كن در اين امر و تقديم مكن چيزى را بر اين كه با اين كار، امر تو محمود مى‌شود، ان شاء اللّه تعالى.

و بگردان و مقرّر ساز در هر ناحيه از عملت امينى را كه اخبار عمّال‌[٤] تو را به سوى تو اخبار كند، و سيرت و اعمال ايشان را به تو بنويسد، چنانكه گويا تو با هر عاملى و معاينة همگى افعال و اعمال او را مى‌بينى.

و اگر اراده كنى كه يكى از عاملان خود را به امرى مأمور سازى، فكر كن در عواقب آنچه اراده دارى. پس، اگر اعتقاد كنى سلامت و عافيت در آن و اميد حسن دفاع و صنع در آن داشته باشى، امضاى آن كن و الّا از آن توقّف كن، و مراجعت و مشاورت كن در آن با اهل علم و بصيرت؛ آنگاه، عدّت آن كار بگير، چه بسيار باشد كه آدمى نظر كند در امرى از امور و ميل به آن كند به حسب آرزويى، و آن آرزو اغوا و اضلال آن كند، و آن امر او را خوش آيد. پس، اگر نظر در عواقب آن كار كند، باعث هلاك او گردد و امر او منغّص و شكسته گردد. پس، حزم و احتياط كار فرما در هرچه اراده آن كنى، و مباشر آن شو بعد از عون و يارى خداى عز و جلّ و بسيار استخاره كن با خداى عز و جلّ در جميع امورت.

[١] - منصرف ساختن، به تغيير عقيده واداشتن.

[٢] - در نسخه اصل خوانا نيست و در مج به صورت« جرّ محبت» و در مر به شكل« خبر حجّت» آمده است. آنچه در متن ضبط گرديد با نوشته ابن اثير كه در جلد ٥ ص ٢٠١ به صورت« احرزت به المحبّة» آورده برابرى مى‌كند.

در تاريخ طبرى، ج ٥، ص ١٥٩« احترزت النصيجة» درج شده است.

[٣] -« ترسالى» در برابر خشكسالى است.

[٤] - در اصل« اعمال» آمده بود كه برابر متن عربى اصلاح گرديد.