عظيمه كه به آن قايم مى‌شود فرايض در آن حال كه مذكور شد.- يعنى، حال مداهنه و ترك فريضه امر به معروف و نهى از منكر.- غضب مى‌كند خداى عز و جلّ بر ايشان. پس، شامل نيك و بد ايشان مى‌شود عذاب الهى. پس، هلاك مى‌شوند ابرار و نيكوكاران در دار فاجران، و كوچكان در دار بزرگان. به درستى كه امر به معروف و نهى از منكر راه پيغمبران و منهاج صالحان است. فريضه‌اى است عظيمه كه به آن قايم مى‌شود فرايض و امن مى‌شود راهها و حلال مى‌شود كسبها و ردّ مى‌شود مظلمه‌ها و معمور مى‌گردد زمين و داد خواسته مى‌شود از دشمنان و مستقيم مى‌شود امر. پس، انكار كنيد بد را به دلها، و تلفّظ كنيد آن را به زبانها، و بزنيد آن را بر پيشانيهاى بدكاران، و مترسيد در راه خدا از ملامت هيچ ملامت‌كننده. پس، اگر بدان پند پذيرند و به حقّ بازگشت كنند، بر ايشان راهى نيست. يعنى، كسى را نمى‌رسد كه به ايشان آزارى رساند يا بر ايشان سخنى داشته باشد. إِنَّمَا السَّبِيلُ عَلَى الَّذِينَ يَظْلِمُونَ النَّاسَ وَ يَبْغُونَ فِي الْأَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ أُولئِكَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ‌[١]. يعنى: «راهى نيست الّا بر آن كسان كه بر مردم ظلم مى‌كنند و در زمين بغى و تعدّى مى‌نمايند بغير حقّ. آن جماعت از جهت ايشان است عذاب اليم.» پس، فرمود: «و در آن حال مجاهده كنيد با ايشان به ابدان خود، و بغض داشته باشيد با ايشان به دلهاى خود، بى‌آنكه در اين طلب سلطنت بر ايشان‌[٢] زيادتى كنيد و طلب و خواهش مالى كنيد، و نه آنكه به سبب ظلم خواهش ظفرى كنيد تا آنكه ايشان رجوع كنند به امر خدا و بروند بر طاعت خدا.»

فرمود كه، وحى فرستاد خداى عز و جلّ به شعيب پيغمبر- على نبيّنا و ٧- كه، «به درستى كه من عذاب مى‌كنم از قوم تو صد هزار نفس را؛ چهل هزار از اشرار و شصت هزار از اخيار ايشان.» گفتند: «يا رب! اين بدان را سبب عذاب معلوم است. سبب عذاب اخيار چيست؟» وحى فرستاد خداى عز و جلّ به او كه، آن جماعت مداهنه كرده‌اند با اهل معاصى و غضب نكرده‌اند به‌واسطه غضب من.

و از حضرت رسول اللّه صلّى اللّه عليه و اله منقول است كه فرموده: «هركه طلب خشنودى مردم كند به آنچه باعث سخط الهى شود، حمدكننده او از مردم ذم‌كننده او خواهد شد. و هر

[١] - شورى: ٤٢.

[٢] - بعد از« ايشان» كلمه« و» حذف شد.