«و ليكن حذر كن تمام حذر از دشمنت، بعد از صلح او؛ چه دشمن بسيار خود را نزديك مى‌سازد به مطلب شما، و مماشات مى‌كند تا غفلت را غنيمت شمرد. پس، اخذ به حزم و احتياط كن، و در اين حالات غافل مباش، و متّهم‌دار در آن صلح نيكو گمانى را به دشمنى، و گمان خوب‌دار كه آن منافى حزم است.»

«و إن عقدت بينك و بين عدوّك عقدة، أو ألبسته منك ذمّة، فحط عهدك بالوفاء، وارع ذمّتك بالأمانة، و اجعل نفسك جنّة دون ما أعطيت، فإنّه ليس من فرائض اللّه سبحانه‌[١] شي‌ء النّاس أشدّ عليه اجتماعا، مع تفريق‌[٢] أهوائهم، و تشتّت آرائهم، من تعظيم الوفاء بالعهود. و قد لزم ذلك المشركون فيما بينهم دون المسلمين لما استوبلوا من عواقب الغدر؛ فلا تغدرنّ بذمّتك، و لا تخيسنّ بعهدك، و لا تختلنّ عدوّك، فإنّه لا يجترى‌ء على اللّه إلّا جاهل شقيّ. و قد جعل اللّه عهده و ذمّته أمنا أفضاه بين العباد برحمته، و حريما يسكنون إلى منعته، و يستفيضون إلى جواره.»

پس، اگر عقد كنى در ميانه خود و ميانه دشمنت عهدى و پيمانى، و بپوشانى از جانب خودت او را از زنهار دادنى و امانى؛ پس، نگاه‌دار عهد خود را به وفا، و رعايت كن زنهار دادن خود را به امانت و ترك خيانت، و بگردان نفس خود را سپر نزد آنچه داده‌اى از عهد و پيمان و امان- يعنى، خود را سپر آن ساز كه همچنانكه سپر نگاهدارى شخص مى‌كند و اگر آفتى هست، بر سپر وارد مى‌شود، تو چنان نگاهدارى پيمان و امان بكن- پس، به درستى كه نيست هيچ‌چيز از فرايض حقّ- سبحانه و تعالى- چيزى كه شديدتر باشد اتّفاق و اجتماع خلق بر آن با تفرّق هواها و آرزوهاى ايشان و پراكندگى رايهاى ايشان از عظيم دانستن وفاى به عهود- يعنى، جميع طوايف متفرّقه با اديان و مذاهب مختلفه امر وفاى به عهود را عظيم مى‌دانند- و بتحقيق كه ملازم دانسته‌اند اين را مشركان و كافران در ميانه خود، نه همين مسلمانان تنها به جهت آنكه با وبال گرفته‌اند [٢١٥ ب‌] عواقب غدر را. پس، غدر و بيوفايى مكن به زنهار دادن خود، و مشكن عهد و پيمان خود را، و فريب مده دشمن خود را بعد از پيمان. پس، به درستى كه جرئت نمى‌كند بر خداى از روى‌

[١] - در ديگر نسخ« سبحانه» نيامده است.

[٢] - ديگر نسخ:« تفرّق».