جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٩٦ - غزل ٦٩ در اين زمانه، رفيقى كه خالى از خل است

محبوبا! اميد بسيار به دوام وصالت داشتم، نمى‌دانم اجل فرصتم مى دهد كه بازت ببينم، و يا اينكه بايد با اين آرزو جان بسپارم. در جايى مى گويد:

كنايه از اينكه: اى خواجه! و يااى سالك!- آنچه در ازل برايت تقدير نشده و ارزانى نداشته اند به آن نخواهى رسيد؛ كه: «ما أَصابَ مِنْ مُصِيبَةٍ فِي الْأَرْضِ وَ لا فِي أَنْفُسِكُمْ، إِلَّا فِي كِتابٍ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَبْرَأَها»[٢]: (هيچ مصيبتى در زمين و در خودتان به شما نمى رسد، مگر پيش از آنكه آن را [در اين عالَم‌] بيافرينيم در كتابى وجود دارد.) با اين همه آن را قضاء حتم مپندار، و از لطف و رحمت حق مأيوس مباش، و مگو: «سعد و نحس از تأثير زهره و زحل است.» و بگو:

٥٧٨

«أللّهُمَّ! ... وَإنْ كُنْتُ مِنَ الْأشْقِيآءِ فَامْحُنى مِنَ الأشْقِيآء، وَاكْتُبنى مِنَ السُّعَدآءِ؛ فَإنَّك قُلْتَ فى كِتابِكَ الْمُنْزَّلِ عَلى نَبِيِّكَ الْمُرْسَلِ- صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَآلِهِ-:

«يَمْحُوا اللَّهُ ما يَشاءُ وَ يُثْبِتُ، وَ عِنْدَهُ أُمُّ الْكِتابِ»[٣]»

[٤]: (خداوندا! ... و اگر از اشقياء و بدبختان.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٦٤، ص ٢٧٣.

[٢] - حديد: ٢٢.

[٣] - رعد: ٣٩.

[٤] - اقبال الاعمال، ص ٢٠٩.