جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٦١ - غزل ١١٥ سزد كه از همه دلبران، ستانى باج

ظاهر تمامى ابيات اين غزل مى نمايد، كه خواجه آن را در مدح رسول اللّه- ٦- سروده، و به مضمونِ‌ «وَ ابْتَغُوا إِلَيْهِ الْوَسِيلَةَ»[١]: (پس وسيله و دستاويزى به سوى او بجوييد.)، از درگاه حضرتش، تمنّاى عنايات معنوى و شفاى باطنى خود را نموده باشد؛ با اين همه، ممكن است در مقام تمجيد حضرت محبوب و تقاضاى ديدار او شده باشد. مى‌گويد:

آرى، اى رسول گرامى! تمامى انبياء و اولياء گذشته، پيشتازانى هستند كه مى‌خواهند تو را معرّف باشند؛ كه: «وَ إِذْ قالَ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ: يا بَنِي إِسْرائِيلَ: إِنِّي رَسُولُ اللَّهِ إِلَيْكُمْ، مُصَدِّقاً لِما بَيْنَ يَدَيَّ مِنَ التَّوْراةِ، وَ مُبَشِّراً بِرَسُولٍ يَأْتِي مِنْ بَعْدِي اسْمُهُ أَحْمَدُ»[٢]: (و [به يادآور] آن هنگام را كه عيسى پسر مريم فرمود: اى فرزندان اسرائيل [يعقوب ٧‌]! همانا من فرستاده و پيك خداوند به سوى شما هستم، در حالى كه توراتى را كه پيش از من [نازل شده‌] تصديق نموده، و [شما را] به پيامبرى كه بعد از من خواهد امد و نامش «احمد» [صلّى الله عليه و آله‌] است، بشارت مى دهم.- همچنين:

«فَكَيْفَ إِذا جِئْنا مِنْ كُلِّ أُمَّةٍ بِشَهِيدٍ، وَ جِئْنا بِكَ عَلى‌ هؤُلاءِ شَهِيداً؟»[٣]: (پس چگونه خواهند.

[١] - مائده: ٣٥.

[٢] - صف: ٦.

[٣] - نساء: ٤١.