جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٣٦ - غزل ٨٧ ز آن يار دلنوازم، شكرى است با شكايت

لذا مى گويد:

چرا كه حضرت محبوب بندگى مرا قابل درگاهش نمى ديد تا به كلّى از خويشم برهاند، «بى مزد بود و منت هر خدمتى كه كردم ...» و از طرفى مى بينم تا در حجاب خوديّتم بايد او به من بى‌عنايت باشد تا به تمام معنى از خويش برهم، شاكر از اويم در اين بى‌اعتنائيش به من بخواهد بگويد:

لذا مى گويد:

كنايه از اينكه: محبوبا! چه شده مرا كه نظر بجز تو ندارم، به عنايتى نمى نوازى و از تشنگى هجرانم خلاصى نمى بخشى. گويا بى‌اعتنايى به رندان و عشّاق در پيشگاه شما مطلوب است. در واقع مى خواهد بگويد: تا زمانى كه من از تشنگى و رندى دم مى زنم، آب حياتم نخواهى بخشيد، و چون از ميان بروم به آب حيات.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٢٠، ص ٣٠٩.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٩٨، ص ٤٢٨.