جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٩٦ - غزل ٨٢ عارف از پرتو مى، راز نهانى دانست

كنايه از اينكه: آنان كه از يُمن نظر رسول اللّه صلَّى اللّه عليه و آله و اولياء خدا، نَفَسى چون اوَيس يَمَنى با آنكه همچون وى او را نديده‌اند، بدست آورده باشند؛ كه: «يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا! اسْتَجِيبُوا لِلَّهِ وَ لِلرَّسُولِ إِذا دَعاكُمْ لِما يُحْيِيكُمْ»[٢]: (اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! هر گاه رسول [خدا] شما را به سوى آنچه [مايه‌] زندگانى شماست، مى‌خواند، خدا و رسولش را اجابت نموده و پذيرا باشيد.- ارزش آن را هم بدانند، مى‌توانند سنگ و گل را، لعل و عقيق نمايند و افرادى را تربيت كرده و از ظلمت عالم طبيعت بدر آورده، و به مقامات انوار ملكوتى راهنمايى كنند. به گفته خواجه در جايى:

و در جايى نيز مى گويد:

و نيز مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٥، ص ٦١.

[٢] - انفال: ٢٤.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٤، ص ٦٧.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٠٣، ص ١٠٦.

[٥] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٣٢، ص ١٢٣.