جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٧٨ - غزل ٦٧ حسنت به اتفاق ملاحت، جهان گرفت

٧١٧

صافى شِرْبِكَ، فَبِكَ إلى‌ لَذيذِ مُناجاتِكَ وَصَلُوا، وَمِنْكَ أقْصى‌ مَقاصِدِهِمْ حَصَّلُوا.»

[١]: (و ما را به آن گروه از بندگانت محلق نما كه به پيشى گرفتن به درگاهت شتاب مى نمايند ... و درونشان را از حُبّ و دوستى‌ات لبريز نموده، و از شراب زُلال خويش به ايشان نوشانيده‌اى، پس تنها به [وسيله‌] تو به مناجات لذّت بخش با تو واصل گشته، و والاترين و دوردست‌ترين خواسته هايشان را از تو بدست آورده‌اند.)

معشوقا! اگر امروز خرمن عمرم را عشق به جمالت مى سوزد، از آن جهت است كه در ازل به‌ «وَ أَشْهَدَهُمْ عَلى‌ أَنْفُسِهِمْ: أَ لَسْتُ بِرَبِّكُمْ؟!»[٢]: (و آنها را بر خودشان گواه گرفت: آيا من پروردگار شما نيستم؟) تو، «بَلى‌ شَهِدْنا»[٣]: (بله، گواهى مى دهيم.) گفتم، و محبّتت در من آتش افروخت. به گفته خواجه در جايى:

در جايى نيز مى گويد:

كنايه از اينكه: انزوا و كناره گرفتن از اهل معصيت و غفلت، سبب شد كه باز به ديدار ازلى‌ام راه يابم.

و يا بخواهد بگويد: چون نقطه دوّار پرگار مى خواستم به خود مشغول باشم و از.

[١] - بحارالانوار، ج ٩٤، ص ١٤٧.

[٢] ( ٢، ٣) اعراف: ١٧٢.

[٣] ( ٢، ٣) اعراف: ١٧٢.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٨٠، ص ١٥٤.

[٥] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٩٣، ص ١٦.