جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٧٩ - غزل ٦٧ حسنت به اتفاق ملاحت، جهان گرفت

اجتماع دورى گزينم، ولى از آنجا كه عالم طبيعتم اجتماعى بود نتوانستم، و آن سبب شد كه از مشاهده ازلى محروم گرديدم؛ كه:

٥٥٤

«وَأنَّ الرّاحِلَ إلَيْكَ قَريبُ الْمَسافَةِ، وَأنّكَ لاتَحْتَجِبُ عَنْ خَلْقِكَ إلّاأنْ [ولكِنْ‌] تَحْجُبِهُم الْأعْمالُ [الآمالُ‌] السَّيِّئَةُ دُونَكَ.»

[١]: (و براستى مسافت كسى كه به سوى تو كوچ مى كند، نزديك است، و تو از مخلوقاتت محجوب نيستى مگر اينكه [ويا: ليكن‌] اعمال و كردارهاى ناپسند و بد [و يا آمال و آرزوها] ايشان را از تو محجوب سازد.)

حال كه فتنه‌هاى آخر الزّمان مى خواهد سبب غفلت و دورى من از حضرت دوست گردد، بهتر آن است كه از تعلّقات عالم طبيعت و امورى كه سبب غفلت و تفرقه من مى گردد، دست كشم و به كوى آنان (انبياء و اولياء : و اساتيد) كه مرا به حقيقت رهنمون مى گردند پناهنده شوم، تا از خطرات ايمانى و اعتقادى محفوظ بمانم؛ كه:

٥٥٥

«بِكُمْ أخْرَجَنَا اللَّهُ مِنَ الذُّلِّ، وَفَرَّجَ عَنّا غَمَراتِ الْكُرُوبِ، وَأنْقَذَنا بِكُمْ مِنْ شَفاجُرُفِ الْهَلَكاتِ وَمِنَ النّارِ.»

[٢]: (تنها به [واسطه‌] شما، خداوند ما را از خوارى بيرون آورد و ناراحتيهاى سخت را از ما برطرف نمود، و به [وسيله‌] شما خدا ما را از كناره پرتگاه نابوديها و از آتش [جهنّم‌] نجات داد.- به گفته خواجه در جايى:

خواجه با تمثيل برگ شقايق و سرخى و رنگ ارغوانى و پخته شدنش بر اثر.

[١] - اقبال الاعمال، ص ٦٨.

[٢] - بحارالانوار، ج ١٠٢، ص ١٣٢.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٦٣، ص ٢٧٣.