جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٠٨ - غزل ١٠٧ بى مهر رخت، روز مرا، نور نمانده است

معشوقا! لحظاتى كه به وصالت دل خوش نموده بودم، در سايه عمر جاودانى زندگى مى كردم و چون از من دور گشتى و به هجرانت گرفتار ساختى، اجل و مرگ را به خود نزديك ديدم، در جايى مى گويد:

عزيزا! دورى‌ات را با صبر چاره مى توان، افسوس! كه بر صبر قدرتم نمانده است، بخواهد بگويد:

٨٣٣

«إلهى! ... وَغُلَّتى لايُبَرّدُها إلّاوَصْلُكَ، وَلَوْعَتى لا يُطْفِئها إلّالِقائُكَ، وَشَوْقى إلَيْكَ لايَبُلُّهُ إلّاالنَّظَرُ إلى وَجْهِكَ، وَقَرارى لا يَقِرُّدُونَ ذُنُوّى مُنْكَ»

[٣]: (بارالها! سوز و حرارت درونى‌ام را جز وصالت فرو نمى نشاند و آتش درونى‌ام را جز لقايت خاموش نمى‌كند، و به شوقم به تو، جز نظر به روى [اسماء صفات‌] ات آب نمى پاشد، و قرارم جز به نزديكى به تو آرام نمى گيرد.- بگويد:

و بگويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٦٤، ص ٣٣٩.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥١٩، ص ٣٧٣.

[٣] - بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١٤٩- ١٥٠.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٢٠، ص ٣٧٣.