جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٣٤ - غزل ٨٧ ز آن يار دلنوازم، شكرى است با شكايت

ز آن يارِ دلنوازم، شكرى است با شكايت‌

گر نكته دانِ عشقى، خوش بشنو اين حكايت:

بى مزد بود و منّت، هر خدمتى كه كردم‌

يا رب! مباد كس را مخدومِ بى‌عنايت!

رندانِ تشنه لب را، آبى نمى دهد كس‌

گويا ولى شناسان، رفتند از اين ولايت‌

در زلف چون كَمندش، اى دل! مپيچ، كآنجا

سرها بريده بينى، بى جرم و بى‌جنايت‌

اين راه را نهايت، صورت كجا توان بست‌

كَشْ صدهزار منزل، بيش است در بدايت‌

چشمت به غمزه ما را، خون خورد و مى پسندى‌

جانا! روا نباشد، خون ريز را حمايت‌

هرچند بُردى آبم، رو از درت نتابم‌

جور از حبيب خوشتر، كز مُدَّعى رعايت‌

اى آفتاب خوبان! مى‌سوزد اندرونم‌

يك ساعتم بگنجان در سايه عنايت‌

در اين شب سياهم، گم گشت راهِ مقصود

از گوشه اى برون آى، اى كوكبِ هدايت!

از هر طرف كه رفتم، جز وحشتم نيافزود

زنهار از اين بيابان، وين راهِ بى‌نهايت!

عشقت رسد به فرياد، گر خود بسانِ حافظ

قرآن زِبَرْ بخوانى با چاردَهْ روايت‌