جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٠٤ - غزل ٨٣ حاصل كارگه كون و مكان اين همه نيست

و [نيز] جايگاههاى پاكيزه اى در بهشتهاى عدن و جاودان، و خشنوديى از جانب خداوند بزرگتر [از اين دو] است، اين همان رستگارى بزرگ مى باشد.- به گفته خواجه در جايى:

بهشت و نعمتهاى آن با كوشش و عمل بدست مى آيد، امّا «وَ لَدَيْنا مَزِيدٌ» و «وَ رِضْوانٌ مِنَ اللَّهِ أَكْبَرُ»[٢] فضيلت و كرامتى است از حضرت دوست بر كسانى كه در اين عالم، خلوص در بندگى داشته اند و آن در مقابل علم نيست؛ پس سزاوار آن است كه اى خواجه! ذكر و توجّه به او را اختيار نمايى، و در پى رضايتش بوده باشى، به بهشت و نعمتهايش؛ كه: «وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْرِي نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ»[٣]: (و برخى از مردم، نَفْس خويش را در طلب خشنودى خداوند مى فروشد.- يا:

٦٦١

«أجْدَرُ الأشياءِ بِصِدْقِ الإيمانِ، ألرّضا وَ التَّسْليمُ»

[٤]: (سزاوارترين و زيبنده‌ترين چيزها به راستى ايمان، خشنودى و تسليم [در برابر قضاى پروردگار] مى‌باشد.- نيز:

٦٦٢

«رَأسُ الطّاعَةِ ألرّضا»

[٥]: (برترين طاعت و عبادت، خشنودى [به قضاى الهى‌] است.- همچنين:

٦٦٣

«رضىَ اللّهِ سُبْحانَهُ أقْرَبُ غايةٍ تُدرَكُ»

[٦]: (خشنودى خداوند سبحان نزديكترين غايت و فرجامى است كه مى توان بدان رسيد.- به گفته خواجه در جايى:.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٩٥، ص ٣٥٨.

[٢] - توبه: ٧٢.

[٣] - بقره: ٢٠٧.

[٤] ( ٤، ٥، ٦) غرر و درر موضوعى، باب الرضا، ص ١٣٨.

[٥] ( ٤، ٥، ٦) غرر و درر موضوعى، باب الرضا، ص ١٣٨.

[٦] ( ٤، ٥، ٦) غرر و درر موضوعى، باب الرضا، ص ١٣٨.