جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٠٠ - غزل ٨٣ حاصل كارگه كون و مكان اين همه نيست

حاصلِ كارگهِ كَوْن و مكان اين همه نيست‌

باده پيش آر، كه اسبابِ جهان اين همه نيست‌

از دل و جان، شَرَفِ صُحْبتِ جانان غرض است‌

همه آن است وگرنه، دل و جان اين همه نيست‌

مِنَّتِ سِدْره طوبى، ز پىِ سايه مكش‌

كه چو خوش بنگرى اى سَرْوِ روان! اين همه نيست‌

دولت آن است، كه بى‌خونِ دل آيد به كنار

ورنه با سعى و عمل، باغ جَنان اين همه نيست‌

پنج روزى كه در اين مرحله، مُهلت دارى‌

خوش بياساى زمانى، كه زمان اين همه نيست‌

بر لبِ بحرِ فنا، منتظرم اى ساقى!

فرصتى دان، كه ز لب تا به دهان اين همه نيست‌

زاهد! ايمن مشو از بازىِ غيرت، زنهار!

كه رَهِ صومعه تا ديرِ مغان، اين همه نيست‌

دردمندى چو منِ سوخته زار و نَزار

ظاهراً حاجت تقرير و بيان، اين همه نيست‌

از تهتُّك مكن انديشه و چون گُل خوش باش‌

زآنكه تمكينِ جهانِ گذران، اين همه نيست‌

نامِ حافظ رَقَم نيك پذيرفت، ولى‌

پيشِ رندان، رَقَم سود و زيان اين همه نيست‌