جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٢٦ - غزل ٧٣ ساقى! بيار باده، كه ماه صيام رفت

و ممكن است بيت، كلامى جداگانه بوده ربطى از نظر معنى با بيت گذشته نداشته و خطابش به خود و سالكين باشد. بخواهد بگويد: عمر عزيز بيهوده تلف شد و كارى براى دست يافتن به كمالات انسانيّت ننموديم، بيا و باقيمانده آن را غنيمت شمار و با ذكر و مراقبه و يادِ محبوب گذشته خويش را هم تدارك نما؛ كه:

٦٠٢

«وَنَبِّهْنى لِذِكْرِكَ فى أوْقاتِ الْغَفْلَةِ، وَاسْتَعْمِلْنى بِطاعَتِكَ فى ايّام الْمُهْلَةِ.»

[٢]: (و مرا در اوقات غفلت و بى‌خبرى براى ياد و ذكر خود هشيار و بيدار گردان، و در ايّام و روزهايى كه مُهلت [بهره گيرى از تو فراهم داشت‌] به طاعت وعبادتت بكارم گير.- به گفته خواجه در جايى:

و نيز در جايى مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٣٣، ص ١٢٤.

[٢] - صحيفه سجّادية( ع)، دعاى ٢٠.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٨٣، ص ٤١٨.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٢٧، ص ٣٧٩.