جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٨٧ - غزل ٥٩٩ يا مبسما يحاكى درجا من اللالى

كه بَرَد به نزد شاهان ز من گدا پيامى؟

كه به كوى مِىْ فروشان دو هزار جم به جامى‌

شده‌ام خراب و بدنام و هنوز اميدوارم‌

كه به همّتِ عزيزان، برسم به نيكنامى‌

تو كه كيميا فروشى، نظرى به قلب ما كن‌

كه بضاعتى نداريم و فكنده ايم دامى‌

به كجا برم شكايت؟ به كه گويم اين حكايت؟

كه لبت حيات ما بود و نداشتى دوامى‌

بگشاى تير مژگان و بريز خونِ حافظ

كه چنان كُشنده اى را نكشد كس انتقامى‌[١]

چون نيست نقش دوران، بر هيچ حال ثابت‌

حافظ! مكن شكايت، تا مِىْ خوريم حالى‌

پيامِ دوست شنيدن، سعادت است و سلامت‌

فداىِ خاكِ دَرِ دوست باد، جانِ گرامى!

خوشا! دمى كه درآيىّ و گويمت به سلامت:

قَدِمْتَ خَيْرَ قُدُومٍ، نَزَلْتَ خَيْرَ مَقامِ‌

اميد هست كه زودت، به كامِ خويش ببينم‌

تو شاد گشته به فرمان دهىّ ومن به غلامى‌[٢]