جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٦٩ - غزل ٥٩٧ ز كوى يار مى آيد نسيم باد نوروزى

كنايه از اينكه: زاهدا! از اعمال قشرى و ظاهرى به تنهايى فائدتى معنوى بدست نخواهد آمد، بيا و درس عاشقى را از قمرى و بلبل، بلكه همه موجودات بگير، و ببين چگونه تمام لحظات به او عشق مى ورزند و تسبيح و تحميدش را پيشه خود ساخته‌اند؛ كه: «وَ إِنْ مِنْ شَيْ‌ءٍ إِلَّا يُسَبِّحُ بِحَمْدِهِ، وَ لكِنْ لا تَفْقَهُونَ تَسْبِيحَهُمْ»[١]: (و هيچ چيز نيست مگر آنكه با حمد و سپاس به تسبيح او مشغول است و ليكن شما تسبيح آنها را درنمى يابيد.- به مجلس خواجه آى، تا درس عشق و سخن گفتن بياموزت و از خشكى و بى‌مغزى سخن نگويى.

و ممكن است طرف سخن خواجه با سالكين باشد. بخواهد بگويد:

[١] - اسراء: ٤٤.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٣٨، ص ٣٨٦.