جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١١٨ - غزل ٥٥٣ جاى حضور و گلشن امن است اين سراى

دلبرا! خورشيد در هواى تو مانند ذرّه، در نشاط و پايكوبى است و جمشيد و ديگر پادشاهان، چون بندگان در پيشگاهت سر تعظيم فرو آورده‌اند؛ كه:

٣٧١٤

«وَبِجَبَرُوتِكَ الَّتى غَلَبْتَ بِها كُلَّ شَىْ‌ءٍ، وَبِعِزَّتِكَ الَّتى لايَقُومُ لَها شَىْ‌ءٌ، و بِعَظَمَتِكَ الَّتى مَلَأَتْ أرْكانَ كُلِّ شَىْ‌ءٍ، وَبِسُلْطانِكَ الَّذى عَلا كُلَّ شَىْ‌ءٍ.»

[٢]: ( [از تو مسئلت دارم ...] و به جبروت و برترى و سربلندى‌ات كه بدان بر هر چيز چيره گشته‌اى، و به عزّت و سرافرازى‌ات كه هيچ چيزى [توان‌] ايستادگى در برابر آن را ندارد، و به عظمت و بزرگى‌ات كه اركان [و شراشر وجود] هر چيزى را پُر كرده، و به سلطنتت كه بر هر چيزى فراز آمده.) بخواهد با اين بيان بگويد: عنايتى هم به من بنما، تا به پيشگاهت چون ذرّه حيران و به بندگى‌ات شادمان باشم. در جايى مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٩٢، ص ٢٢٨.

[٢] - اقبال الاعمال، ص ٧٠٦.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٧٧، ص ٣٤٧.