جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٦٢ - غزل ٥٤٧ بلبل ز شاخ سرو، به گلبانگ پهلوى

بلبل ز شاخِ سَرْو، به گلبانگِ پهلوى‌

مى‌خواند دوش، درسِ مقامات معنوى‌

يعنى: بيا، كه آتشِ موسى نمود گُل‌

تا از درخت، نكته توحيد بشنوى‌

مرغانِ باغ، قافيه سنجند و بذله‌گو

تا خواجه مِىْ خورد به غزلهاىِ پهلوى‌

جمشيد، جز حكايتِ جام از جهان نبرد

ز نهار! دل مبند بر اسبابِ دنيوى‌

خوش فرش بوريا و گدايى و خوابِ امْن‌

كاين عيش نيست در خورِ اورنگ خسروى‌

درويشم و گدا و برابر نمى كنم‌

پشمينْ كلاهِ خويش، به صد تاجِ خسروى‌

اين قصّه عجب شنو از بختِ واژگون‌

ما را بكشت يار، به انفاسِ عيسوى‌

چشمت به غمزه، خانه مردم خراب كرد

مخمورى‌ات مباد! كه خوش مست مى روى‌

دهقانِ سالخورده، چه خوش گفت باپسر:

كاى نور چشم من! بجز از كِشته نَدْرَوى‌

مِىْ خور به شعرِ بنده، كه دلتنگى‌ات مباد

بعد از تو، خاك بر سرِ اسبابِ دنيوى‌

ساقى مگر وظيفه حافظ زياده داد

كآشفته گشت، طُرّه و دستارِ مولوى‌