جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٩٨

لب سرچشمه اىّ و طرْفِ جويى‌

نمِ اشكىّ و با خود گفتگويى‌

به ياد رفتگان و دوستداران‌

موافق گَرد با ابرِ بهاران‌

چو نالان آيدت آبِ روان پيش‌

مدد بخشَش ز آبِ ديده خويش‌

نكرد آن همدم ديرين مدارا

مسلمانان! مسلما [نا] ن! خدا را

چنان بى‌رحم زد زخمِ‌[١] جدايى‌

كه گويى خود نبوده است آشنايى‌

برفت و طبعِ خوش باشم حزين كرد

برادر با برادر كى چنين كرد؟

مگر خضرِ مبارك پى تواند

كه اين تنها بدان تنها رساند[٢]

تو گوهر بين و از خرمهره بگذر

ز طرزى كآن نگردد شُهره بگذر

چو من ماهىّ كلْك آرم به تحرير

تو از نون وَالْقَلَمْ‌[٣] مى‌پرس تفسير

رفيقان! قدر يكديگر بدانيد

كه تا در وادى هجران نمانيد

مقالاتِ نصيحت گو همين است‌

كه حكمْ اندازِ هجران در كمين است‌

روان را خِرَد درهم سرشتند

در او تخمى كه حاصل بود كِشتند

براين گونه دمد اين عشق‌[٤] در دل‌

هر آن كس را كه گشت اين كام حاصل‌

فرح بخشى در اين تركيب پيداست‌

كه شعرِ نغز، مغزِ جان اشياست‌

چرا با بخت چندين مى ستيزم؟

چرا از طالعِ خود مى گريزم؟

مرا بگذشت آبِ فرقت از سر

در اين حالم مدارا نيست درخور

هم اكنون راه شهرِ دوست گيرم‌

كه گر ميرم، هم اندر راه ميرم‌