جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٦٣ - غزل ٥٩٧ ز كوى يار مى آيد نسيم باد نوروزى

گويا خواجه اين غزل را در آرزوىِ ديدار حضرت معشوق، پس از ابتلاى به هجران سروده، و به خود اميد ديگر بار مشاهده‌اش داده، تا شايد هجرانش به وصال او پايان يابد. مى‌گويد:

اى خواجه! نسيمها و نفحات قدسى معشوق وزيدن گرفته و اهل طريق را نوازش مى‌دهد، بيا و چون ايشان از آن بهره گير، تا چراغ دل خويش كه به هجران خاموش گشته، برافروزى و باز مشاهده او را بدست آورى؛ كه:

٤٠٠٦

«إنّ للَّهِ فى أيّامِ دَهْرِكُمْ نَفَحاتٍ، ألا! فَتَرَصَّدُوا لَها.»

[١]: (براستى كه براى خداوند در روزهاى روزگار و عمر شما نسيمهايى است؛ پس آگاه باشيد! و آماده و چشم به راه آنها شويد.) در جايى در تقاضاى آن معنى مى‌گويد:

[١] - بحارالانوار، ج ٧٧، ص ١٦٨.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٩٥، ص ١٠٠.