جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٦١ - غزل ٥٩٦ أحمد الله على معدلة السلطان

و در جايى نيز مى گويد:

لذا مى گويد:

اى نفحات قدسى سحرگاهان! مژده اى از عنايات خاصّ حضرت جانان براى اين بنده خاكسارش بياوريد، تا با بندگى خالصانه، ديده جان خويش را نورانى، و از هجران خلاصى و به ديدارش نايل گردد؛ كه:

«يا مَنْ أنْوارُ قُدْسِهِ لِابْصارِ مُحِبّيهِ رائِقَةٌ، وَسُبُحاتُ وَجْهِهِ لِقُلُوبِ عارفيهِ شائِقَةٌ! يا مُنى‌ قُلُوبِ الْمُشْتاقينَ! وَيا غايَةَ آمالِ المُحِّبينَ!»

[٢]: (اى خدايى كه انوار قدسش به چشم دوستانش در كمال روشنى و انوار روى [اسماء و صفات‌] اش بر قلوب عارفان او، شوق آور و نشاطانگيز است! اى آرزوى دل مشتاقان! و اى نهايت آمال دوستان!- نيز:

«وَها! أنَا مُتَعَرِّضٌ لِنَفَحاتِ رَوْحِكَ وَعَطْفِكَ، وَمُنْتَجِعٌ غَيْثَ جُودِكَ وَلُطْفِكَ.»

[٣]: (وهان! اينك اين منم كه خواهان و جوياىِ نسيمهاى رحمت و مهر و عطوفتت، و خواستار باران بخشش و لطف توام.- به گفته خواجه در جايى:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٤٦، ص ١٣٢.

[٢] - بحارالانوار، ج ٩٤، ص ١٤٨.

[٣] - بحارالانوار، ج ٩٤، ص ١٤٥.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٩١، ص ٢٢٧.