جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٣ - غزل ٥٤٤ به صوت بلبل و قمرى، اگر ننوشى مى

به صوتِ بلبل و قُمرى، اگر ننوشى مِىْ‌

علاج كى كنمت؟ آخِرُ الدَّوآءِ الْكَىّ‌

ذخيره اى بنه از رنگ و بوىِ فصل بهار

كه مى رسند ز رَهْ،[١] رهزنانِ بهمن و دى‌

زمانه هيچ نبخشد، كه باز نستاند

مجو ز سفله مروّت، كه شَيْئُهُ لاشَىْ‌ء

چو گُل نقاب برافكند و مرغ، زد: هو هو

مَنِهْ ز دست پياله، چه مى كنى؟ هى هى!

خزينه دارىِ ميراثْ خوارگان، كفر است‌

به قول مطرب و ساقى، به فتوىِ دَفْ و نِىْ‌

چو هست آب حياتت به دست، تشنه ممير

فلا تَمُتْ وَمِنَ الْمآءِ كلُّ شَىْ ءٍ حَىّ‌

نوشته اند بر ايوانِ جَنّةُ المأوى:

كه هر كه عشوه دنيا خريد، واى به وى!

سخا نماند، سخن طى كنم، بيا ساقى!

بده به شادى روح و روانِ حاتَم طِىْ‌

شكوهِ سلطنت و حكم، كى ثباتى داشت؟

ز تختِ جَمْ، سخنى مانده است و افْسرِ كِىْ‌

بخيل، بوىِ خدا نشنود، بيا حافظ!

پياله گير و كرم كن، كه ألضَّمانُ عَلَىّ‌