جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٩١ - غزل ٥٨٧ مخمور جام عشقم، ساقى! بده شرابى

جايى نكشد. در نتيجه با اين بيان مى خواهد تمنّاى ديدار او را نموده و بگويد:

لذا مى گويد:

معشوقا! چشمان و جذبات كشنده جمالت كه در ازل و يا گذشته ايّام مرا فريفته‌ات نمود، پس از هجرت به خمارى و يا اشتياق ديدار دوباره‌ام مى دارد. بيا و جامى ديگرم از شراب مشاهده‌ات عنايت فرما و از بيمارى‌ام با گفتارت برهان و «لَنْ تَرانِي»[٢]: (هرگز مرا نخواهى ديد) ام بگو، كه خود آن هم لذّت بخش است و كمتر از جوابى نخواهد بود؛ كه:

«إلهى! اطْلُبْنى بِرَحْمَتِكَ حَتّى أصِلَ إلَيْكَ، وَاجْذِبْنى بِمَنِّكَ حَتّى‌ اقِبْلَ عَلَيْكَ.»

[٣]: (معبودا! به رحمت خويش مرا [به سوى خود] بخوان تا به تو واصل گردم، و با احسان و بخششت مرا [به سوى خود] بكش، تا [به تمام وجود] بر تو روى آورم.) و به گفته خواجه در جايى:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٤٨، ص ٣٢٨.

[٢] - اعراف: ١٤٣.

[٣] - اقبال الاعمال، ص ٣٥٠.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٥٠، ص ٢٠٢.