جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٦٥ - غزل ٥٨٤ كتبت قصة شوقى ومدمعى باكى

خواجه اين غزل را در تمنّا و اظهار شوق به ديدار معشوق حقيقى سروده، اگر چه بعضى از ابياتش موهم آن است كه در مقام اظهار ارادت به استاد كامل خود باشد. مى‌گويد:

محبوبا! اشك ديدگانم قصّه شوق مرا به تو آشكار مى سازد و آتش و شور درونى‌ام با زبان بى‌زبانى گوياست كه: بيا فراق و غم عشقت صبر و طاقت را از خواجه‌ات ربوده و او را از پاى درآورده. در جايى مى گويد:

معشوقا! ديده اشكبارم، خود گفتار و زبان حال و قال عاشقى چون من مى باشد،.

[١] - قصّه و افسانه شوق و ميل شديدم به تو را در حالى كه ديده‌ام گريان بود، نگاشتم.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٠٤، ص ٣٦٣.

[٣] - اى منزلهاى سلمى‌، سلماى تو كجاست؟