جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٥٣ - غزل ٥٨٢ طفيل هستى عشقند، آدمى و پرى

مى‌شوى، از اين امر در آتش مى باشد. بخواهد بگويد:

و يا بخواهد بگويد: معشوقا! نه تنها مرا در هجرت افسرده خاطر مى نمايى كه بندگان برگزيده‌ات هم، چون مرا مبتلا مى بينند ناراحت مى شوند.

و ممكن است بخواهد بگويد: اى معشوق حقيقى! از اينكه مرا به هجرانت مبتلا ساخته و با ديگرانت لطف و عنايتها و ديدارهاست، نه تنها من كه بسيارى از عاشقان و فريفتگانت از اين امر افسرده خاطر مى گردند.

خلاصه بخواهد با اين بيان تقاضاى ديدار دوباره اى كرده باشد و بگويد:

عزيزا! اهل دانشم به طريقى تو را به من معرّفى كردند، و اهل كمالم به گونه‌اى، و عشّاقت به خصوصيّتى. هيچ كدام به روى من درى نگشودند و به حيرتم مبتلا ساختند. دانستم تو را از خود بى‌خبران و از تعلّقات بيرون شدگان يافته‌اند، لذا.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٣٦، ص ٣٨٥.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٨٦، ص ٣٥٢.