جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٢١ - غزل ٥٧٨ لبت مى بوسم و در مى كشم مى

نيازمندِ بلاگو: رُخ از غبار مشوى‌

كه كيمياىِ مراد است خاكِ كوىِ نياز

اگرچه حسن تو از عشقِ غير مستغنى است‌

من آن نِيَم كه از اين عشقبازى آيم باز[١]

تا سايه مباركت افتاد بر سرم‌

دولت غلام من شد و اقبال چاكرم‌

شد سالها كه از سَرِ من رفته بود بَخْت‌

از دولتِ وصالِ تو باز آمد از درم‌

من عمر در غمِ تو به پايان برم ولى‌

باور مكن كه بى‌تو زمانى بسر برم‌[٢]

زبانت دركش اى حافظ! زمانى‌

حديثِ بى‌زبان را بشنو از نى‌

شب از مطرب كه دل خوش باد وى را!

شنيدم ناله جانسوزِ نِىْ را

چنان در سوزِ من سازش اثر كرد

كه بى‌رقّت نديدم هيچ شى‌ء را

چو شوقم ديد، در ساغرِ مِىْ افزود

بگفتم ساقىِ فرخندهْ پِىْ را:

چوبى خود گشت حافظ كِىْ شمارد

به يك جو، مُلْكَتِ كاوسِ كِىْ را؟[٣]