جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣١ - غزل ٥٤٢ برو زاهد! به اميدى كه دارى

لذا مى گويد:

اى دوست! جز شراب ديدارت كه آتشين و سرخ رنگ و پر شور است و مرا عطا فرموده‌اى، هرآنچه از مشاهدات و تجلّيات ديگرت دارى به من ارائه بده. كنايه از اينكه: در اشتياق ديدارت چنان مى سوزم كه به جزئى از آن نمى توانم بسنده نمايم.

هرچه دارى برايم بياور. به گفته خواجه در جايى:

لذا مى گويد:

محبوبا! عشق توست كه هر عاشق ديوانه اى را دعوت به انس با تو مى كند و از هشيارى و تعلّق و پريشانى و توجّه به غيرت نجات مى دهد. مرا هم در رشته عشّاق و ديوانگان خود قرار ده تا مست ديدارت گردم و از هوشيارى برَهَم، زيرا مستى خوشتر از هوشيارى است. در جايى مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٧٩، ص ٣٤٨.