جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٠٢ - غزل ٥٧٦ سبت سلمى بصدغيها فؤادى

آن كه چون غنچه دلش رازِ حقيقت بنهفت‌

وَرَق خاطر از اين نكته محشّى‌ مى كرد[١]

خدا را، بر من بيدل ببخشاى‌

وَأوْصِلنى عَلى‌ رَغْمِ الْأعادى‌[٢]

وصال او ز عمرِ جاودان بِهْ‌

خداوندا! مرا آن دِهْ كه آن بِهْ‌

به خُلدم زاهدا! دعوت مفرماى‌

كه اين سيبِ زَنْخ، زان بوستان بِهْ‌

به داغ بندگى مُردن در اين در

به جان او كه از مُلك جهان بِهْ‌[٣]

برو زاهد! به امّيدى كه دارى‌

كه دارم همچنان امّيدوارى‌

بجز ساغر كه دارد لاله در دست؟

بيا ساقى! بياور تا چه دارى‌

مرا در رشته ديوانگان كِشْ‌

كه مستى، خوشتر است از هوشيارى‌

بپرهيز از من اى صوفى! بپرهيز

كه كردم توبه از پرهيزكارى‌[٤]

أمَنْ أنْكرْتَنى عَنْ حُبِّ سَلْمى‌!

غَريقُ الْعِشْقِ فى بَحْرِ الْوِداد[٥]